There’s No Need to Show Me Around, Baby, I Feel Like I Have Been Here Before

Every time I neglect my blog, I feel really bad but I blame so many things this time, including the weather, my job and my school, and the list goes on and on. Still, I’m back for good and with the better weathers coming up, I’ll start to post in my regular pace as before. So yeah, my school started this Monday and I liked the new courses that I’m taking this semester, including the one I participated in today, called the Adolescent Development.
Our teacher paired us and wanted us to write down what emotional challenges people face before, during and after adolescence, which we did. As I was writing, I start to question whether people ever get pass the adolescent period, what if we not? Adolescence is a period where one focuses on him/herself, questioning the outside world, trying to fight against isolation and loneliness and so on, but what we call “adulthood” is when a person focuses on the outside world, built a family, start a career and so on. But what if we don’t really become “adults” but are are forced to? It’s a fact that we’re pushed to focus on gaining power and wealth to live a high quality life, but don’t grown-ups suffer from the same feelings that adolescence do? They just learn to put other people before themselves that they don’t really question their emotions anymore. ‘Cause for all I know, life only gets harder with each responsibility, and there are also these high suicide rates that adults commit, or the bad habits they’re developing… What I’m trying to say in simpler words is that, I think we don’t really get pass the feelings we feel when we’re teenagers, we just suppress them to fit in to the society as much as we can. It was pretty clear that nobody was certain whether they were adolescences or adults in my class when the teacher asked us this question, we’re all torn in between. While our ages put us into the adulthood category, we still try to seek for our place in the world, and we couldn’t place ourselves in a specific phase. What do you think about this?

Blogumu her ihmal ettiğimde kendimi çok kötü hissediyorum, ama bu sefer hava şartları, işe başlamam ve okulumun açılması gibi pek çok etkeni suçluyorum, ki liste devam ediyor. Yine de, sonunda döndüm ve havanın iyileşmesiyle birlikte eski düzenime geri dönmeyi umuyorum. Evet, okulum Pazartesi başladı ve bu sömestrdaki derslerimi şimdiden sevdim, bugün katıldığım Ergen Gelişimi dersi de buna dahil.
Hocamız bizi ikişerli gruplara bölerek bir insanın ergenlikten önce, ergenlik süresince ve sonrasında ne gibi duygusal değişikliklere girdiğini yazmamızı istedi, ve bunu yaptık. Fakat bu listeyi yazarken, aklıma şu soru geldi: Gerçekten ergenliği aşıyor muyuz? Ergenlik, bireyin kendine odaklandığı bir süreç, etrafındaki dünyayı sorguladığı, kendini yalnızlık ve dışlanmışlıktan kurtarmaya adadığı bir dönem, yetişkinlikse insanın kendini dış dünyaya bırakması, bir kariyer edinmesi ve aile kurmasıyla özdeşleşmiş bir zaman dilimi. Ama ya hiç gerçekten “yetişkin” olamıyorsak, ya buna zorlanıyorsak? İyi bir yaşam sürebilmek için para kazanmaya zorlandığımız bir dünyada yaşadığımız bir gerçek, ama büyükler de ergenlerin hissettiği duyguları hissetmiyorlar mı gerçekten? Bence başkalarını kendilerinden üste koydukları için, kendi duygularını sorgulamıyorlar. Bildiğimiz gibi, her bir sorumlulukla hayat daha da zorlaşıyor ve büyüklerin kötü alışkanlık edinmeleri ve intihar etmeleri de tezimi kanıtar nitelikte… Daha basit kelimelere dökersem, söylemek istediğim aslında şu; bence ergenlikte hissettiğimiz duyguların önüne asla geçemiyoruz, sadece topluma uyum sağlamak için onları elimizden geldiği kadar bastırıyoruz. Hocamız bize daha sonradan kendimizi nerede gördüğümüzü sordu, ve sınıftaki hiç kimse kendilerine ne ergen dedi, ne de yetişkin, hepimiz ikiye bölünmüş durumdaydık. Ki ben bu sırada utangaç bir şekilde ergen’e el kaldırmıştım ama hoca beni görmedi. Yaşlarımız bizi yetişkin kategorisine soksa bile, halen dünyadaki yerimizi sorguluyor ve kendimizi belirli bir döneme ait hissetmiyorduk. Siz bunun hakkında ne düşünüyorsunuz?

Triangle Earring, Accessorize
Gold Rings, Bershka
Blue Sweater, H&M
Flowered Skirt, A Boutique in Greece
Gray Boots, Koton
Photos by: Efe GÜLER
Keep on smiling,
Gülümsemeye devam edin,
Eda GÜLER
Advertisements

12 thoughts on “There’s No Need to Show Me Around, Baby, I Feel Like I Have Been Here Before

  1. I think there is no clear distinction between adolescent period and turning into an adult. Some people may grow up right in one day. Some people still remain teenagers during their entire life, and this is not that cool, indeed. It's true, we are all individuals. Nothing else to add, but you look gorgeous in that skirt) I fall in love with it immediately! I also love the way you paired it with that blue sweater, looks wonderful)

    Like

  2. I guess that's right, one shouldn't really put up with labels, right? 🙂 I guess being stuck in one phase wouldn't be cool in general, and I'm not so keen on growing up to adulthood, but we'll see…
    Thanks a lot, I'm so happy to hear positive feedback from you, have a great one!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s